De Jeugdboekenmaand gaat van start! Van 1 tot en met 31 maart draait alles rond het thema dieren.
Wie mijn boeken gelezen heeft, die is ook een pak leuke (en minder leuke) dieren tegengekomen.
Vanaf morgen post ik dan ook iedere week van de Jeugdboekenmaand een beestig fragment uit een van mijn boeken.
(https://johanvandevelde.be/wordpress/wp-content/uploads/2026/02/JBM-announce-1024x1024.jpg)
Het is Jeugdboekenmaand. Van 1 tot en met 31 maart draait alles rond het thema dieren.
Iedere week van maart post ik een beestig fragment uit een van mijn boeken.
Vandaag een stukje uit mijn bekroonde boek 'Elfenblauw 1: Het juweel van Silnaris': De twaalfjarige Sander is, na zijn aankomst in het sprookjesachtige Cyndrië, meteen in handen gevallen van twee boeven die hem als slaaf willen verkopen. In een poging om zijn vrijheid terug te winnen, gaat Sander hun uitdaging aan om een wilde hengst te temmen die ze hebben buitgemaakt. Dat gaat aanvankelijk niet zo goed, maar opeens is de connectie daar tussen paard en jongen. Een connectie die voor altijd zal blijven bestaan.
CiteerDe hengst liep opnieuw rond langs de afsluiting. Sander had er genoeg van en toen het paard weer op hem af draafde, bleef hij staan.
'Hij is gek!' hoorde hij Nuk zeggen.
Misschien ben ik dat ook wel, dacht Sander. Hij verzamelde al zijn moed en probeerde de blik van het aanstormende dier te vangen.
De hengst minderde geen vaart en bleef met dezelfde snelheid op hem af donderen. Hun ogen ontmoetten elkaar. Sander stak zijn arm uit en bleef de hengst recht in de ogen kijken. Nog vijf meter ... vier ... Sander zag de grote paardenogen en keek recht naar binnen in de duisternis van de paardenziel. Even leek het alsof ze elkaars gedachten konden lezen. Een zeldzaam moment waarop mens en dier elkaar aanvoelen en begrijpen.
De galop van de hengst verloor zijn ritme en het paard strompelde, struikelde en schoof met zijn hoeven door het stof tot hij vlak voor Sander tot stilstand kwam. De jongen bleef het dier recht in zijn ogen staren, glimlachte en reikte zijn hand iets verder uit, tot hij de ruwe haren en de warmte van het paardenlichaam voelde. Voorzichtig aaide hij de hengst over zijn hals. Het was een dier, maar toch zag Sander intelligentie in die grote ogen. Intelligentie en begrip, alsof de hengst begreep dat ze allebei gevangenen waren.
'Laat me op je rijden,' fluisterde Sander.
(https://johanvandevelde.be/wordpress/wp-content/uploads/2026/03/1.-Elfenblauw-1-Insta2.jpg) (https://johanvandevelde.be/boekenkast/elfenblauw/elfenblauw1/)
Het is Jeugdboekenmaand. Van 1 tot en met 31 maart draait alles rond het thema dieren.
Iedere week van maart post ik een beestig fragment uit een van mijn boeken.
Vandaag een stukje uit mijn bekroonde boek 'Na het Licht 1: De Cycloop': Boran en Mattia hebben Borans moeder gevonden, maar de jongens vallen in handen van de wreedaardige piratenbende van de Cycloop. Boran wordt opnieuw van zijn moeder gescheiden en samen met Mattia weggevoerd. Mattia's pluizige vriendje, de wasbeer Bliksem, doet zijn uiterste best om weer bij zijn baasje te komen.
CiteerEr lagen twee waterkruiken aan hun voeten in de laadbak en onder de bank lagen hun wapens. De hoop groeide dat de Cycloop dan toch de waarheid had gesproken en hen de vrijheid zou geven, maar waarom liet hij hen dan niet gewoon gaan en waarom waren ze vastgeketend? Toen ze naar de startbaan draaiden, zagen de jongens ineens een wit pelsdiertje uit het dorre gras tevoorschijn springen.
'Bliksem!' riep Mattia dolgelukkig.
De wasbeer had zijn baasje herkend en begon heel hard te rennen, maar de auto versnelde en hij zou al snel moeten opgeven.
'Lopen, Bliksem!' riep Mattia zo hard hij kon.
'Lopen, Bliksem!' moedigde Boran het wasbeertje aan. Het diertje hupte snel en lenig achter de Jeep aan, maar dreigde uitgeput te raken. Zijn rennende pootjes waren bijna een waas onder het pluizige lijfje en Boran zag nu pas echt waarom Mattia hem Bliksem had genoemd.
Maar ook een bliksemschicht duurt maar heel even en de wasbeer verzwakte zienderogen en verloor meer en meer terrein. Toen minderde de Jeep vaart om de weg op te draaien naar de bewaakte poort en Bliksem zag zijn kans. Met een laatste uitbarsting van energie zette het diertje de sprint erin en net voordat de auto weer versnelde, nam hij een fantastische sprong, waardoor hij tussen Mattia's benen in de laadbak belandde. Meteen sprong het diertje hijgend op zijn lachende baasje en begon uitgebreid zijn gezicht te likken.
'Ik wist niet eens dat wasberen zo snel konden rennen,' lachte Boran.
'Dat is omdat de meeste wasberen geen reden hebben om te rennen,' antwoordde Mattia.
(https://johanvandevelde.be/wordpress/wp-content/uploads/2026/03/2.-NHL-1-Insta2.jpg) (https://johanvandevelde.be/boekenkast/nahetlicht/nahetlicht1/)
Het is Jeugdboekenmaand. Van 1 tot en met 31 maart draait alles rond het thema dieren.
Iedere week van maart post ik een beestig fragment uit een van mijn boeken.
Vandaag een stukje uit 'Het verloren galjoen': Lissanda en haar vrienden zijn na veel avonturen eindelijk in het bezit gekomen van het mysterieuze wapen dat een einde zou moeten brengen aan de oorlog tussen Armorië en Vernalia. Dat 'wapen' is echter niet echt wat ze hadden verwacht.
CiteerHet dier bewoog en wentelde zich traag heen en weer, zodat de resten van de schaal van hem af vielen. Net zoals de grootte van het ei had laten uitschijnen, was het diertje ongeveer zo groot als een duif of een konijn. De kinderen konden een kopje ontwaren, dat ook veel gelijkenis vertoonde met een vleermuis. De kop had twee grote, spitse oren, een snuit en twee ronde ogen, die weliswaar nog gesloten waren. In tegenstelling tot een vleermuis had dit diertje echter geen vleugels, maar vier kleine pootjes en een lange pluizige staart als een kat. De drie tieners waagden zich voorzichtig weer dichterbij.
'Zoiets heb ik nog nooit gezien', zei Yandra zacht.
'Moeilijk te geloven dat dit het geheim van het galjoen is', fluisterde Lissanda en ze probeerde voorzichtig met een uitgestrekte wijsvinger het diertje te aaien. De voorpootjes leken op de poten van een knaagdier, met vingers en een duim, waarmee het dingen kon vastgrijpen. Toen Lissanda
het rimpelige diertje aanraakte, sloot een klauwtje zich om haar uitgestrekte wijsvinger.
'Pas op! Misschien bijt het!' waarschuwde Yandra.
'Nee', zei Liss, want op de een of andere manier wist ze zeker dat het diertje dat niet zou doen.
Haar vinger streelde over natte, verkleefde haren. 'Het heeft een vacht.'
'Het zal vast nog groeien', zei Yandra. 'Het is nog maar net uit het ei gekomen.'
'In ieder geval ziet het er niet uit als een roofdier dat nuttig zou zijn voor Vernalia in de oorlog', zei Valdemar een beetje teleurgesteld.
(https://johanvandevelde.be/wordpress/wp-content/uploads/2026/03/3.-KVAES-1-Insta2.jpg) (https://johanvandevelde.be/boekenkast/amber-staal/galjoen/)
Het is Jeugdboekenmaand. Van 1 tot en met 31 maart draait alles rond het thema dieren.
Iedere week van maart post ik een beestig fragment uit een van mijn boeken.
Vandaag een stukje uit 'Dante Drago en de wraak van Viracocha': In de jungle van de Andes in Bolivia hebben Dante en zijn moeder, samen met Maya, een doorgang gevonden. Ze worden echter verrast en moeten noodgedwongen in de tunnel vluchten. Die heeft al enkele harige bewoners...
Citeer'Weg hier!' riep Iris. Er klonk een doffe knal en steenschilfers spatten op uit de ronde gebeeldhouwde plaat.
'Merda!' vloekte Dante en rende halsoverkop achter zijn moeder en Maya aan, de donkere vierkante opening in, die afgelijnd was met uitgehouwen stenen. Opeens was het stikdonker en Iris knipte haar lamp aan. Dante volgde al rennend het schijnsel in de duisternis. In de nauwe tunnel hingen gordijnen van dik spinrag, die in zijn haar kleefden en hij voelde harige spinnenlijven tegen zijn gezicht aan botsen.
Iris stopte en scheen de lamp op de twee jonge tieners. Dante kamde met zijn vingers vurig het spinrag uit zijn haar. Hij huiverde over zijn hele lijf en had het gevoel alsof de beestjes over zijn rug en in zijn nek kropen.
'Spinnen!' kreunde hij. 'Waarom altijd maar weer spinnen?'
Maya plukte zelf een van de diertjes van haar schouder en hield het in haar hand. De spin was donkerbruin en harig en ongeveer net zo groot als Maya's gespreide hand.
'Avicularia avicularia,' zei ze. 'Roodteenvogelspin. Ze zijn indrukwekkend, maar ongevaarlijk. Tenminste als je geen insect bent.' Ze lachte en zette het diertje toen voorzichtig op de grond. Dante zette een stap opzij toen de spin haastig voorbij krabbelde.
'Hou je niet van spinnen?' vroeg Maya.
'Uh... Niet als ze zo groot zijn als mijn gezicht.' Dante had helemaal geen probleem met de trilspinnetjes in de hoek van de kamer en zelfs niet met de uit de kluiten gewassen huisspinnen die zich in kelders of zolderkamers ophielden, maar deze beestjes waren hem toch een maatje te groot.
(https://johanvandevelde.be/wordpress/wp-content/uploads/2026/03/4.-DD1-Insta2.jpg) (https://johanvandevelde.be/boekenkast/dante-drago/dante-drago-en-de-wraak-van-viracocha/)
Het is Jeugdboekenmaand. Van 1 tot en met 31 maart draait alles rond het thema dieren.
Iedere week van maart post ik een beestig fragment uit een van mijn boeken.
Vandaag een stukje uit mijn bekroonde boek 'Elfenblauw 2: De vallei van de goden': Sander en zijn beste vriend Taryn zijn op de rug van hun draak Vonkje op een wel heel spectaculaire manier de zwaarbewaakte Citadel van Brynward binnengevallen tot in de troonzaal. Terwijl de jongens op zoek gaan naar koning Dumas, komt hun meester Caldric, samen met de Dunstrische kapitein Kalvaran, de corrupte adviseur Lystar arresteren, die in plaats van koning Dumas over Dunstrië regeert.
CiteerDe Dunstrische wachten waren bij de ingang van de koninklijke citadel verzameld en de bevelhebber baande voor zichzelf en Caldric een weg door de soldaten.
De grote statige hal was een ware ravage. De poort lag op de grond, de wandtapijten waren door de luchtverplaatsing van de muren gerukt en daar waar Vonkjes staart even uit de bocht was gegaan, waren hele stukken van de muur naar beneden gekomen.
Caldric zag het enorme, geschubde lijf van de draak in de troonzaal en hoopte dat het dier de adviseur niet had geroosterd. Het zou een stuk van zijn plezier bederven.
Maar Lystar stond nog steeds op dezelfde plek en Vonkje hield hem in het oog als een valk die naar een veldmuis loert. De kroon stond nog op Lystars hoofd – schots en scheef als de muts op het hoofd van een kleine jongen – , want telkens wanneer hij zijn hand naar zijn hoofd bracht om de kroon af te zetten, begon de draak vervaarlijk te grommen en dampten er witte wolkjes uit zijn neusgaten.
Voor het eerst zag Caldric opluchting op het kille gezicht van Lystar toen hij samen met kapitein Kalvaran de troonzaal betrad.
'Een nieuw vriendje gemaakt, Lystar?'
'Jij schurftige hond!' schreeuwde Lystar. 'Roep je draak terug of ik laat hem aan een speer rijgen!'
Maar Caldric grijnsde alleen maar gezapig en zei: 'Dit is niet mijn draak. Bovendien zou ik maar oppassen wat ik deed. Draken hebben de neiging om de hele inhoud van hun methaanblaas te ledigen wanneer ze sterven – een vurige dood als u het mij vraagt.'
(https://cdn.discordapp.com/attachments/969665968290811969/1488069178769539213/5.EB2_-Insta2.png?ex=69cb6feb&is=69ca1e6b&hm=70ec4c04231110309bda5116965511669b4e05457cc73127a1fa4f79da02ca77) (https://johanvandevelde.be/boekenkast/elfenblauw/elfenblauw2/)